Στις 6 Δεκεμβρίου, ένας Ελληνας αστυνομικός παραβίασε τους σαφείς διατυπωμένους κανόνες εμπλοκής της υπηρεσίας του και χρησιμοποίησε παρανόμως το όπλο του. Ηταν τόσο άτυχος, ώστε να σκοτώσει ένα μικρό παιδί. Οι καταστροφές που ακολούθησαν δεν είχαν όμως καμιά σχέση με την τύχη. Δεκάδες Ελληνες δημοσιογράφοι έσπευσαν να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα του Αλέξη. Χωρίς να περιμένουν την αυτοψία, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης ή το πόρισμα των ανακριτικών αρχών, αποφάνθηκαν ότι η αστυνομία «δολοφόνησε εν ψυχρώ το νεαρό». Προσέθεσαν δε ότι ο θάνατος του Αλέξη ακολουθεί τη λογική παρόμοιων περιπτώσεων στο παρελθόν και ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η ελληνική αστυνομία είναι εκτός ελέγχου. Η δέουσα αντίδραση της κοινωνίας απεικονίστηκε από τον ταλαντούχο σκιτσογράφο της «Καθημερινής», Ηλία Μακρή, ο οποίος στις 9 Δεκεμβρίου ζωγράφισε μια πένα να διαπερνά τρεις αστυνομικούς με την επισήμανση «συγγνώμη, εξοστρακίστηκε».

Καθώς περπατούσα στη Φιλελλήνων και έβλεπα τους εμπόρους να μαζεύουν τις σπασμένες βιτρίνες των καταστημάτων τους, μου ήλθε στο μυαλό η «Kristallnacht», η «Νύχτα των Κρυστάλλων». Ας μην λησμονούμε άλλωστε ότι οι βανδαλισμοί των καταστημάτων των Εβραίων από τους Ναζί, το 1938, ξεκίνησαν από τη δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη στο Παρίσι από έναν Εβραίο θερμοκέφαλο. Το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια από κάθε πολιτισμένο λαό, ζει και βασιλεύει στον κόσμο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οι αστυνομικοί είναι φονιάδες. Γι’ αυτό πρέπει να τους λούσουμε με βενζίνη και φωτιά. Για να τους φέρουμε σε απόσταση βολής, δεν πρέπει να διστάσουμε να σπάσουμε καταστήματα ή να προβούμε σε εμπρησμούς.

Αναμφίβολα, οι Ελληνες δημοσιογράφοι θα προσβληθούν από την εν λόγω σύγκριση. Αλλωστε, το πογκρόμ των τελευταίων ημερών δεν στράφηκε εναντίον Εβραίων ή Αθίγγανων, αλλά εναντίον των τρισκατάρατων αστυνομικών. Για να μην τους προκαλέσω περισσότερο λοιπόν, τους καλώ να διαβάσουν την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη μετά το θάνατο του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ελάχιστα διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιούσε τότε η τρομοκρατική οργάνωση. Η διαφορά βεβαίως είναι ότι οι Ελληνες δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να παγιδεύσουν το αμάξι ενός αστυνομικού με εκρηκτικά, για να κατακτήσουν το δικαίωμα να παροτρύνουν άλλους να το κάνουν.

Η Νύχτα των Κρυστάλλων, ήταν ένας εκτραχηλισμός που απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Το ίδιο συνέβη και στη σημερινή Αθήνα. Οταν όσοι έχουν κύρος στην ελληνική κοινωνία – δάσκαλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – καθιστούν σαφές στους νέους ότι η καταστροφική τους μανία αποτελεί ένδειξη πολιτικής αρετής και δεν θα τύχει οιασδήποτε τιμωρίας, μία μικρή μεν, ικανή δε, ομάδα εξ αυτών θα εκμεταλλευθεί την ελευθερία κινήσεων που της παρέχεται. Για όσους δεν ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, η άποψη ότι η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται από αυταρχικούς φονιάδες φαντάζει τουλάχιστον βλακώδης. Εκπληκτοι οι τουρίστες παρακολουθούν τους Ελληνες οδηγούς να παραβιάζουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας και να παραμένουν ατιμώρητοι. Σε άλλες χώρες, θεωρείται κοινός τόπος ότι ο σεβασμός στους νόμους σώζει πολύ περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφει. Στην Ελλάδα όμως, τα ελληνικά σχολεία θρηνούν εκατοντάδες συμμαθητές του Αλέξη κάθε χρόνο, λόγω της ανοχής της κοινωνίας στη δολοφονική συμπεριφορά των οδηγών, στη διαφθορά των επιθεωρητών εργασίας και στην απόρριψη των τοξικών αποβλήτων των εργοστασίων στα ποτάμια.

Ο ανεπαρκής εξοπλισμός και εκπαίδευση και το πεσμένο ηθικό της ελληνικής αστυνομίας είναι συμπτώματα και όχι αιτίες της κατάρρευσης του κράτους δικαίου. Κάθε μήνα, το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίζει και έναν καινούργιο κακογραμμένο νόμο για να κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για κάποια περίπτωση κατάχρησης εξουσίας. Οι Ελληνες, από την πλευρά τους, χειροκροτούν την ψήφιση αυτών των νόμων, αλλά αντιτίθενται στην εφαρμογή τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί. Οι ανεφάρμοστοι νόμοι και οι εξευτελιστικοί μισθοί εγγυώνται την άνθηση της διαφθοράς στην ελληνική αστυνομία. Η διαφθορά οδηγεί μαθηματικά στην καταρράκωση του κύρους της. Η έλλειψη κύρους και σεβασμού για τα σώματα ασφαλείας αποτελούν μία πολύ βολική λογική εξήγηση για την ανομία σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας.

Πράγματι, υπάρχουν θερμόαιμοι στους κόλπους της αστυνομίας, οι οποίοι ενίοτε υιοθετούν βίαιες συμπεριφορές απέναντι σε όσους μετανάστες πέφτουν στα χέρια τους. Αλλά οι νταήδες αυτοί είναι ταυτόχρονα και δειλοί, ενώ η δημογραφική ομάδα των ανυπεράσπιστων τους οποίους μπορούν να βασανίσουν ατιμώρητα είναι μικρή και συρρικνώνεται συνεχώς. Οι αστυνομικοί που παραβιάζουν τον όρκο τους διακινδυνεύουν την ίδια βραδυκίνητη και επιφυλακτική απονομή δικαιοσύνης που περιμένει κάθε Ελληνα που παρανομεί.

Ο σεβασμός του κράτους δικαίου απαιτεί ο θάνατος του Αλέξη να τύχει παραδειγματικής και ταχείας τιμωρίας. Οι δικαστές και οι ένορκοι, έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, οφείλουν να ζυγίσουν από τη μία πλευρά το δικαίωμα της αυτοάμυνας κάθε ανθρώπινου όντος –συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών– και από την άλλη την υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή ακόμη και με κίνδυνο της δικής τους. Η ελληνική κοινωνία θα γίνει υγιέστερη μόνο αν τιμωρηθεί το ίδιο το έγκλημα και όχι αυτό που τα ΜΜΕ αντιλαμβάνονται ως έγκλημα.

Κάνετε λάθος κυρία μου. Η ανοχή στη ομοφυλοφιλία είναι πτυχή του δικού μας πολιτισμού. Οι ομοφυλόφιλοι υπάρχουν, υπήρχαν κι θα υπάρχουν ανεξαρτήτως αν «φαίνονται» ή όχι, του πόσο καταπιέζονται ή όχι…

* Oι θρησκείες μοιάζουν: ο χριστιανικός και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός μοιράζονται παρόμοιες πρακτικές και σύμβολα. Eπίσης, στηρίζονται σε παρόμοιες ιδέες σχετικά με τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και την κακία. Όποιος «σέβεται» τα μουσουλμανικά εργαλεία με τα οποία ο χρόνος παγώνει και οι πληθυσμοί βυθίζονται στην αμάθεια –τζαμιά, μουεζίνηδες, μαύρα carsaf και tesettur– σημαίνει ότι αποδέχεται τα αντίστοιχα χριστιανικά.

* Oι «αριστεροί ανθρωπιστές» πρέπει να σκεφτούν: τι κοινό έχουν με τον Nικολά Σαρκοζί που υπόσχεται χτίσιμο νέων τζαμιών στη Γαλλία; O φόβος του Iσλάμ προκαλεί την ενίσχυση των θρησκευτικών τελετουργιών: πρώτον διότι παραχωρείται «σεβασμός» στις διαφορετικές θρησκείες (με χτίσιμο τζαμιών ή/και με την επαναφορά της μαντίλας στη Δύση) και δεύτερον διότι ως συνέπεια του πρώτου επιβάλλεται χριστιανικό αντιστάθμισμα. Όταν ενθαρρύνεται μια θρησκεία, ενθαρρύνονται όλες. Όταν ενθαρρύνονται οι θρησκείες (ή/και το ανήκειν σε ένα έθνος-πατρίδα-κράτος) αποθαρρύνεται η παιδεία και η προσωπική αυτονομία.

Πορτογαλία Unregistered Cohabitation, από 15 Μαρτίου 2001
Leis de Uniones de Facto e de Economia Comum
Συντροφικά δικαιώματα “κοινής οικιακής οικονομίας” σε ζευγάρια του ίδιου φύλου και ετερόφυλα, που συμβιώνουν πάνω από δυο χρόνια. Συμπεριλαμβάνουν δικαιώματα στέγασης, κοντινότερου συγγενή, προνόμια κληρονομιάς, ιδιοκτησίας, κοινωνικής ασφάλισης, εργασιακά, φορολογικά, οικονομικής κατάστασης, πρόνοιας. Τα δικαιώματα είναι πολύ περιορισμένα και δεν καλύπτουν τα περισσότερα απο τα προνόμια που συνδέονται με το γάμο.

1. Όλες οι προτάσεις της περί ατομικών δικαιωμάτων.
2. Πλήρη διαχωρισμός κράτους εκκλησίας.
3. Κατάργηση της στρατιωτικής θητείας.
4. Μη κεφαλαιοποιητικό σύστημα ασφάλισης γιατί έτσι θα μπορώ τα χρήματα που αναγκαστικά μου κρατάει το ΙΚΑ να τα επενδύσω μόνος μου,
5. Μη κρατικά πανεπιστήμια και σύστημα κουπονιών εκπαίδευσης γιατί έτσι αντί το Κράτος να επιδοτεί τα άθλια δημόσια πανεπιστήμια με τους άθλιους δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας καθηγητών θα δίνει τα χρήματα κατευθείαν σε μένα ως φοιτητή με ένα κουπόνι εκπαίδευσης και θα τα επενδύω εγώ σε όποιο πανεπιστήμιο θέλω. Και τέλος το κυριότερο
6. Κατάργηση μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων για να γίνουν όλοι αυτοί οι κηφήνες πιο υπεύθυνοι.

Μερικές από τις προτάσεις των Πρασίνων με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα:

1. Όλες οι προτάσεις τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
2. Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.
3. Ενίσχυση της Βιολογικής Γεωργίας.
4. Πολιτικές προστασίας του φυσικού πλούτου.
5. Ενεργειακή πολιτική με στόχο την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον.
6. Και το σημαντικότερο για όλους εμάς που μένουμε στις επιβαρημένες αστικές περιοχές όπου το αυτοκίνητο στα μάτια μου μοιάζει να έχει επιβληθεί σχεδόν δικτατορικά έναντι ων άλλων τρόπων μεταφοράς, ενίσχυση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, δημιουργία ποδηλατοδρόμων, σεβασμός στα δικαιώματα των Πεζών, αντικίνητρα για την χρήση Ι.Χ., δωρεάν χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Πολλές από τις προτάσεις των Πρασίνων και των Φιλελευθέρων επικαλύπτονται άλλες πάλι συγκρούονται αλλά αυτές είναι η μειοψηφία και κατά την γνώμη μου μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός.

Στην σημερινή Ελλάδα της συντήρησης με τους 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, το παρεμβατικό κράτος-επιχειρηματία αλλά και την σχεδόν παντελή έλλειψη περιβαλλοντικών πολιτικών είναι πλέον επιβεβλημένη, αναγκαία τόσο η άμεση εφαρμογή περιβαλλοντικών πολιτικών όσο και των φιλελεύθερων προτάσεων. Χρειαζόμαστε μικρό και ευέλικτο κράτος που να μην συμμετέχει στις οικονομικές δραστηριότητες, περισσότερες ελευθερίες, περισσότερο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αν υπάρχει όμως ένας τομέας στον οποίο το Κράτος πρέπει να παρεμβαίνει, να ασκεί έλεγχο στις επιχειρήσεις αλλά κυρίως στο ίδιο το Κράτος, είναι τα ζητήματα του περιβάλλοντος.